We hebben een bewogen tijd achter de rug. Op 22 juli overleed Gonzalo Rodriguez, voorganger van de kleine evangelische gemeente in Vergara, een persoonlijke vriend en medewerker in het radiowerk. Zijn grote wens was dat Christus door zijn ziekte verheerlijkt zou worden, het zij door zijn genezing, hetzij door zijn sterven. (Fil. 1:20) Na twee jaar chemotherapie was een van de laatste dingen die hij zijn kinderen zei: “Houd nooit op de Heer te danken, want we hebben alle reden dankbaar te zijn, wat er ook gebeurt.” De rouwdienst in het overvolle kerkje in Vergara werd twee keer gehouden om zoveel mogelijk mensen de gelegenheid te geven aanwezig te zijn. Nog nooit in de geschiedenis van het dorp waren er zoveel mensen in de kerk.

Minder dan een maand later kregen we het onverwachte bericht dat Klaas Jan, de jongste broer van Jan Thijs, een ernstig ongeluk had gehad, nog diezelfde avond 15 augustus was ook Klaas Jan bij zijn Heer en Heiland. Temidden van het intense verdriet en gemis, was en is er de geweldige troost dat hij nu bij Christus is. En dat is, hoe moeilijk het ook is ons daar een voorstelling van te maken, verreweg het beste. (Fil.1:23)

Bij beide afscheidsdiensten zongen we:
Genade, zo oneindig groot.
Dat ik, die ’t niet verdien
het leven vond, want ik was dood
en blind, maar nu kan ‘k zien.

Want Jezus droeg mijn zondenlast
en tranen aan het kruis
Hij houdt mij door genade vast
en brengt mij veilig thuis.

Als ik daar in Zijn heerlijkheid
mag stralen als de zon,
dan prijs ik Hem in eeuwigheid
dat ik genade vond.

Wat een enorme troost, zeker te mogen weten dat zij nu veilig thuis zijn en leven voor God. “Zeker weten”, omdat zij zich het eigendom wisten van de Here Jezus Christus die voor alle zonden volkomen betaald heeft. De Bijbel laat geen twijfel bestaan op dit punt: God heeft ons eeuwig leven geschonken, en dit leven is in Zijn Zoon. Wie de Zoon heeft, heeft het leven (1Joh. 5:11,12).

Van dit leven uit God sprak Gonzalo vía de Radio, en ook Klaas getuigde daarvan tegenover iedereen die het horen wilde.

Op 19 juli liet onze Elizabeth zich dopen, Zij wilde daarmee voor iedereen duidelijk maken dat zij met de Here Jezus gei?dentificeerd wil worden. We zijn als ouders heel dankbaar dat onze kinderen de wens hebben God te willen gehoorzamen. Ook dat is genade, en een antwoord op onze gebeden.

De kinderen worden al groot, ze zitten midden in de pubertijd en we merken dat de tijd dat ze klein waren heel snel voorbij gaat. Ze hebben een agenda boordevol activiteiten, en zijn steeds minder thuis. Elizabeth en Ana Micaela gaan een keer per week naar de ponyclub, dat geeft ze veel plezier. (familietrekje?)

Trijntje zit meer achter de piano en achter de computer, en Jan Lemuel is fan van “Nacional,” één van de al jaren niet meer roemrijke voetbalclubs van Montevideo.

Jan Thijs is bezig om voor vervanging te zorgen voor de tijd dat we met verlof zullen zijn. Ja, we komen op 18 december D.V. naar Nederland. Vanaf midden januari tot begin maart zijn we bij Isabelle haar ouders en dan op 6 maart hopen we nog bij de landelijke toogdag van de Middernachtsroep in Doorn aanwezig te zijn, voordat we weer naar Montevideo terugkeren.

We hopen u allemaal natuurlijk weer te zien! Tenslotte, aan al diegenen die voor ons bidden, die ons en het radiowerk financieel ondersteunen, en al diegenen die ons een brief of een kaartje hebben gestuurd, een blijk van medeleven: heel hartelijk dank!

Gods zegen en tot ziens in Nederland!

Jan Thijs, Isabelle, Trijntje, Elizabeth, Jan Lemuel en Ana Micaela