“Want ik schaam mij het evangelie niet; want het is een kracht Gods tot behoud voor een ieder die gelooft…” Romeinen 1:16

Geliefde broeders en zusters,

Dit is de laatste brief die ik zal sturen dit jaar, de volgende zal in 2010 komen. Ik ben de Here dankbaar voor Zijn hulp, zegen en doordragen, en ook voor uw ondersteuning in gebed en gaven.

Het schooljaar is voorbij, het is ongewoon stil geworden op het terrein. Normaal gesproken hoor je altijd kindergeschreeuw, wat wil je als er zo’n zevenhonderd kinderen les hebben ’s morgens en ’s middags.
Afgelopen vrijdag werden de rapporten uitgedeeld, ik heb mijn cijferlijsten gemaakt en afgegeven. Ik ben dankbaar dat we dit jaar weer uit de Bijbel hebben mogen onderwijzen zonder dat iemand ons iets in de weg legde. Wij bidden daar iedere dinsdagmorgen voor, als we samen komen na het les geven, de Here verhoort ons gebed. Ik ben de Here dankbaar voor iedere leerling die ik onder mijn gehoor mocht hebben, de meesten hebben een goed cijfer gehaald op hun rapport, ze hebben aardig wat opgestoken van de Bijbel.

In het begin van het schooljaar was het niet gemakkelijk om orde te houden in de klas. Vooral in de vierde A klas was het moeilijk, omdat er veel jongens van het internaat in deze klas zaten. Een groot aantal van de internaatsjongens zijn in het internaat, omdat ze thuis moeilijk te handhaven zijn. U kunt zich dus wel een beetje voorstellen dat deze jongens niet gemakkelijk waren om in de klas te hebben. In onze gemeente heb ik speciaal om gebed gevraagd voor deze jongens en ook aan onze medewerkers die ’s morgens samen de werkdag beginnen met gebed. Ook wij leraressen baden speciaal voor deze jongens, daardoor kwam er een verbetering in de situatie.

In het begin van het jaar namen sommige leerlingen mijn vak niet zo serieus en haalden slechte cijfers, omdat ze tijdens de les niets uitvoerden als ik ze een opgave gaf om met behulp van de Bijbel te maken. Ik ben toen die leerlingen gaan belonen met een boekje of een bijbelplaat als ze hun opgave foutloos maakten en dat hielp. De cijfers gingen zienderogen omhoog en door middel van de boekjes lazen ze nog een keer heel duidelijk de boodschap van het evangelie.

Dit jaar heb ik met de viltfiguren gewerkt die ik van u, als gemeente gekregen heb. Dat vonden mijn leerlingen wel heel interessant. Hoe bleven die figuren nu plakken zonder lijm? Iedere keer als ik mijn verhaal beëindigd had kwamen er leerlingen naar voren om met de viltfiguren te experimenteren. Ze snapten niet hoe de figuren bleven plakken en niet naar beneden vielen.

Wat me heel blij maakte was dat er twee jongens uit de vierde C klas, die het vierde jaar over moesten doen, heel erg veranderd waren, ten positieve. Vorig jaar hadden ze geen enkele interesse in mijn vak, wilden nooit een opgave maken die ik de leerlingen gaf en waren alleen maar vervelend. Dit jaar waren ze heel anders. Ze letten veel beter op, maakten hun opgaven met de Bijbel goed, Gerson had zich zelfs een eigen Bijbel aangeschaft en Alen vertelde mij dat hij trouw naar een christelijke kinderclub ging.

In de septembermaand hebben we een bijbelquiz mogen organiseren op school met alle leerlingen van de derde, vierde, en vijfde klas. Alle klassenleraren waren daar ook bij aanwezig. Wij als leraressen hadden er samen voor gebeden dat dit evenement een getuigenis mocht worden voor de Here Jezus. We zetten er ons voor in om een goed programma samen te stellen en zo konden we goed voorbereid de quiz organiseren. Het enthousiasme van de leerlingen was groot, ze deden van harte mee met alle onderdelen van de quiz en we mochten op deze manier ervaren dat ze aardig wat opgestoken hadden in de les. Daarvoor waren we de Here heel dankbaar, Hij heeft in de harten gewerkt door Zijn Woord. Alle leerlingen namen iets van de literatuur in ontvangst van het Boliviaanse Bijbelgenootschap en daarmee sloten we het evenement af.
Ik dank u hartelijk voor uw gebed voor het werk op school.

Kinderkampen

We hebben dit jaar twee kinderkampen mogen organiseren. Het waren twee weken met kinderen in de leeftijden van zes tot twaalf jaar. Het was niet eenvoudig om leiders te vinden. Degenen die in het internaat werkten zagen het niet zitten om zo kort na het schooljaar weer met kinderen te werken, wat ook goed voor te stellen is. Maar de Here gaf genade. We mochten een aantel jonge mensen vinden die bereid waren ons te helpen, waaronder Alejandra, een meisje of beter gezegd een tiener die een paar jaar bij mij in het internaat geweest is.

Zo kon ik met de voorbereidingen beginnen. Katerina Fürst hielp mee om tweehonderdveertig kerstlantaarns uit te tekenen, want we rekenden op zo’n hondertwintig kinderen per week. Dat is best spannend, je vraagt je dan weleens af “zullen er wel zoveel komen”? Maar we hadden er geloof in. De inschrijvingen begonnen. De eerste dagen kwamen er niet zoveel om in te schrijven maar op zaterdagmiddag waren alle plaatsen vol.
Gonnie Pothof deed de inschrijvingen en kreeg op deze manier ook iets mee van het kinderkamp.

Toen alle lessen waren voorbereid, lantarens uitgetekend, werkjes gefotokopieerd, spelen uitgedacht programma’s uitgewerkt, en de internaten schoongemaakt, konden we op drieëntwintig november beginnen met eerste kinderkamp. Om acht uur zouden we beginnen met de ontvangst van de deelnemers, maar daarmee begonnen we al om kwart over zeven, want de kinderen konden niet wachten tot acht uur, zo graag wilden ze naar het kamp. De internaatshuizen waren snel gevuld, we konden beginnen met ons programma. Maar o schrik; drie leiders kwamen niet opdagen. Waarschijnlijk zagen ze er toch een beetje tegenop om twee weken zo intensief met kinderen te werken? Misschien voelden zij zich onzeker omdat het de eerste keer was dat ze meededen? Ik weet het niet. Maar de Here gaf uitkomst. We vonden snel vervanging; Raul de broer van Alejandra, die ook verschillende jaren in het internaat is geweest, en Cristian waren bereid om in te springen.

Zo konden we om half tien beginnen met gebed, daarna zingen en daarna het bijbelverhaal. Onder de deelnemers herkende ik een aantal van mijn leerlingen die ik in de afgelopen jaren in de klas had gehad. Ik was daar blij mee, zo hoorden ze een week lang meer van de Here Jezus. De kinderen waren de hele dag bezig met allerlei activiteiten en ook ’s avonds hadden we een programma.
Allereerst was er het zendingsverhaal, waarnaar de kinderen met aandacht luisterden. Daarna waren er verschillende activiteiten zoals toneelstukjes, talentenjacht, bijbelquiz, enz.

Het was een pittig programma, zowel voor de leiders als voor de kinderen, maar het kamp verliep fijn en de kinderen genoten. Er gebeurden geen ongelukken en wat het belangrijkste is: er kwamen kinderen tot geloof in de Here Jezus.

Na een turbulente week mochten we moe maar voldaan afscheid nemen van de kinderen met een programma waarvoor ook de ouders waren uitgenodigd. We danken de Here dat Hij het mogelijk heeft gemaakt om zoveel kinderen te bereiken met het evangelie. Heel hartelijk bedankt voor uw voorbede.

In de Here Jezus met u verbonden.

Tonnie de Jong

Zou u mee willen bidden voor:

• De inschrijvingen voor het internaat: Dat de Here zal leiden in welke kinderen we moeten aannemen.
• Dat we ook volgend jaar weer de mogelijkheid mogen hebben om op school Gods Woord te verkondigen.